11 بهمن 1388
از روزی که مردی خانه ی نود و نه جریبی ات پر شده از آدم های اعصاب خرد کنی که یک کاره می آیند می نشینند پشت میز کار تو
و صفحات دستنویس ات را هی ورق می زنند و دستمالی می کنند و با چشم های هیز و حریصاز این جهان به قول خودت عوضی تنهایی باشکوهت را دید می زنند
خلوتی که از سرک کشیدن دیگران در آن بیزار بودی حالا به مصیبت شر(share) گرفتار شده
حتمن برایت ناراحت کننده ست
و احتمالن از جایی که هستی کلی چشم غره نثارشان کردی
- باور کن این توصیفی خیلی گذرا ست وگرنه می دانم قضیه برایت آزار دهنده تر از این حرف هاست
و چشم غره برای این موقعیت چندان کوبنده نیست -
اما می دانی که خاصیت ناگزیر تحمل ناپذیر مردن همین است دیگر و کاریش هم نمی توان کرد
فقط بیا دعا کنیم چند کتابی را که می گویند دم رفتن برای چاپ آماده کردی از گیر و دار حاشیه ها جان به سلامت ببرند
و تو از بین روایت های نو دستمان را بگیری ببری همان جاها که توی این چهل سال برایمان خواب دیده ای
دنیا را چه دیدی
شاید بلد شدیم مجبور نباشیم با هر کس و ناکسی طرف صحبت بشویم و حرف های احمقانه بزنیم
شاید ما هم کمی نگران خدا شدیم و کلبه مان را کنار جنگل ، نه اینکه وسطش ، ساختیم !
با محبت م.بهتاش
